Inspiratie

We plaatsen hier elke week een inspirerend artikel.

overweging-storm-4688918__340

Tegenstrijdige stemmen

Mattheüs, 28-32 : Twee kanten. Twee zonen, twee mensen, gevraagd voor de wijngaard. De een wil niet, maar doet het…
overweging-Foto 05-12-19 16 57 04

Deze wereld omgekeerd

Matteüs 20, 1-16 Het lijkt wel prinsjesdag in ons evangelie met daaraan aansluitend de algemene beschouwingen. De landheer trekt er…
overweging-man-1156543__340

zeventig maal zeven

Matteüs 18, 21-35 In de corona-crisis zijn veel dingen aan het licht gekomen, die we eigenlijk al lang wisten, maar…
Nicolette-Hijweege

Nicolette Hijweege

Uitzichtloos?





Nicolette Hijweege is werkzaam als coördinator vrijwilligers en trainer bij het Centrum Ontmoeting in Levensvragen, onderdeel van Sterker Sociaal Werk

Na de verzengende hitte van half augustus, nadert de zomer 'ineens’ haar einde. Een nieuw werk- en school- en activiteitenjaar vangt aan. Tijd verstrijkt, onverstoorbaar. Periodisering, de tijd indelen in periodes, is des mensen. Schokkende gebeurtenissen leiden er in menselijke betekenisgeving toe dat we de tijd indelen in er-voor en er-na. Soms anticiperen we ook op dat er-na. Zo was het bij mij in coronatijd. Van maart tot en met de zomer ‘wisten’ we ongeveer waar we aan toe waren: social distancing, thuis werken. We leefden ergens naar toe, de tijd was afgebakend en daarmee had het uithouden een perspectief. Na de zomer als alles weer zou gaan starten, zouden we wel verder zien. En nu is het zover en het perspectief lijkt nog niet echt veranderd; er zit wél minder rek in mijn ervaren. Ik lijk niet de enige.

We krijgen op dit moment relatief veel aanvragen voor gesprekken. Uitzichtloos, zo wordt de situatie getypeerd. “Als ik mijn kleinkinderen niet meer mag omarmen of op schoot nemen”; “als ik geen kaartje kan leggen met mijn vrienden”; “als mijn vriendin me niet durft te bezoeken omdat ze bang is dat we elkaar besmetten, kan ik het verlies aan gezondheid, de pijn, de stilte niet verdragen. Hoe lang nog, ik hou het niet meer vol. Zo hoeft het niet meer.” “Wie ben ik nou nog” en ook “voor wie ben ik er nog”; “waartoe ben ik nu (nog) geroepen”. Ik stamel en geef mijn gesprekspartners terug: “… geen gemakkelijk antwoord”, “… zoektocht”, “… met wat er nu is, uzelf en het leven opnieuw uitvinden”.

Voor wie zoekt naar passende en directe oplossingen, zijn dit onbevredigende antwoorden. De zoektocht, het uitvinden is immers niet altijd aantrekkelijk, noch gemakkelijk. Je struikelt gemakkelijk, loopt schrammen en builen op, al met al allerminst glorievol, noch direct voorhanden. Iedere stap op jezelf herwinnen, blijven gaan, moed houden, om je heen kijken; een rustpunt zoeken, uithijgen, bijkomen en terugval voor lief nemen. Het leven leven, de wereld waarnemen, zorgdragen voor wat er op je eigen vierkante millimeter zorg nodig heeft. Niet in de grootsheid, maar in het aandachtig zijn en aandachtig invulling geven aan je dagen, kan roeping zich openbaren ….

Wim Smeets

Wim Smeets

Online aandacht voor zingeving en levensvragen: een profetisch alternatief?





Wim Smeets, Dienst Geestelijke Verzorging en Pastoraat Radboudumc en transmuraal netwerk ZINNET. Tevens lid van de Raad van Toezicht van het Stadsklooster.

Net als zoveel gemeenschappen sloten we in het voorjaar de deuren van onze oecumenische vieringen en bezinningsbijeenkomsten in het Radboudumc. Maandenlang stond alles in het teken van afstand houden en samenkomsten vermijden om de verspreiding van het Corona-virus tegen te gaan. Regelmatig kregen wij de vraag: zouden jullie niet online diensten aanbieden? Daar hebben we over nagedacht, maar uiteindelijk besloten om het niet te doen. Een dergelijk aanbod vonden we wel degelijk zinvol – nog altijd trouwens. Maar de vraag is: moeten wij dat doen?

Van verschillende zijden kreeg ik berichten over de mooie vieringen die vanuit het Stadsklooster op zondag online werden aangeboden. Zoveel zorg daaraan besteed, zulk een aansprekende inhoud! Complimenten voor al het werk dat daarvoor geleverd werd en wordt! Want juist in een crisisperiode worden mensen uitgedaagd om hun zingeving aan het leven te herijken. Wat gebeurt er toch met de wereld? Wat betekent het voor mij en ons om in vrijheid beperkt te worden? Hoe komen verhalen over ziekte en dood dichtbij en veraf bij mij binnen? Hoe houd ik me staande? Wat als één van mijn dierbaren of ikzelf besmet zou raken?

Op deze vragen zijn geen algemene antwoorden te verzinnen. Dat moet elk van ons voor zichzelf uitmaken. Het nodigt met andere woorden uit tot stilstaan bij je leven, bij wat van waarde is. Daarom is het zo zinvol dat vanuit levensbeschouwelijke gemeenschappen een aanbod ontwikkeld wordt dat kan ondersteunen bij deze zelfbezinning. In de bijbel, de koran of andere oude wijsheids-geschriften staat niets over Corona. Ik bedoel: directe antwoorden vind je er niet. Maar er staan wel allerlei dingen in over natuurrampen, over kwaad dat mensen treft. Vroeger dacht men dat deze dingen rechtstreeks door God naar mensen werd gezonden: om ze te straffen, om ze een les te leren. Er zijn nog altijd veel mensen die dat op die manier zo bekijken. Zelf geloof ik daar niet in. De joodse geleerde Harold Kushner heeft volgens mij deze opvatting – onder joden, christenen en moslims, maar ook bij andersgelovigen - voorgoed ontkracht in zijn boek ‘Als het kwaad goede mensen treft’. Ik kan niet geloven in een God die mensen een lesje wil leren door middel van een pandemie… Maar hoe bekijk je het dan wel?

Moeilijk in deze Corona-crisis is dat veel mensen op zichzelf en vaak in eenzaamheid teruggeworpen worden. Voor hen is het van levensbelang dat we via telefoon, videobellen of anderszins online contact zoeken en houden. Daarom is het werk van het Stadsklooster – net als dat van vele gelijkaardige organisaties – zo belangrijk! Een goed gesprek en inspirerende verhalen bieden een alternatief tegen isolatie en pessimisme. Daarom kan je het ook profetisch noemen, dat wil zeggen: een boodschap van hoop. Het Stadsklooster maakt gemeenschapsvorming online mogelijk. Zoals ik aan het begin zei: dat hoeven we dus niet over te doen. Maar wat dan wel? In onze Dienst en binnen ZINNET, het transmuraal netwerk voor zingeving en levensvragen in de regio, zijn we begonnen met een podcast, De Krachtbron (te vinden via Anchor.fm of op Youtube). Daarin laten we mensen aan het woord over hun leven in deze moeilijke tijd, hoe zij zin vinden. Misschien nodigt dit ook u uit om uw verhaal te delen? Want dat is denk ik het profetische: te midden van de bulk aan informatie over het virus en de risico’s voor de lichamelijke gezondheid, moeten we ons ook blijven richten op wat er wezenlijk toe doet voor ons leven. En daarin blijft het delen van zingevingsverhalen van levensbelang!

augustinus8

Augustinus Preek 80.8 Laten we liever goed leven

Ons Augustinusfeest is altijd het feestelijke begin van een nieuw jaar, waar we weer samen als kerkgemeenschap met elkaar optrekken.…
overweging-markus-spiske-IiEFmIXZWSw-unsplash

Tu es Petrus

Matteüs 16, 13-20 ‘Tu es Petrus’, jij bent Petrus – ‘petrus’ is het Latijnse woord voor ‘steen’ – ‘jij bent…
IMG-20200816-WA0001

Maria Hemelvaart 2020

Lucas 1, 39-56 We hebben Maria in de geschiedenis vaak ‘verzoetsappigd’. We hebben zolang een beeld van Maria geschetst als…
Janique Scharenborg

Janique Scharenborg

Corona vraagt iets anders van ons dan we gewend waren.





Janique Scharenborg studeert Master Onderwijs & Innovatie, Vrije Universiteit Amsterdam;
Werkt als onderwijsinnovator bij de Hogeschool van Arnhem en Nijmegen;
En is actief betrokken bij de Innovatieagenda Ieder Talent Telt.

Ieder Talent Telt is de leer- en onderwijsinnovatieagenda van Nijmegen. Bij Ieder Talent Telt werken we samen als studenten, docenten, leerlingen, welzijnswerkers, pedagogen, organisaties en bestuurders om te zorgen dat iedereen zich kan ontwikkelen in wie hij/zij is.



Nieuwe initiatieven starten, hoe doen we dat bij Ieder Talent Telt?
Nou, gewoon, een appgroepje de wereld in slingeren met een tof idee, mensen erbij in die daar enthousiast van worden en dan ontstaan er verdere ideeën, verbinding en concrete acties. Yes, daar krijg ik energie van. Dan maken we samen maatschappelijke impact. En dat begint zó klein. Ieder Talent Telt blijft zoeken in hoe in te haken op actuele situaties en vraagstukken, wie en wat kunnen we met elkaar verbinden? Welke kansen en oplossingen zien we en wie zijn de personen daarvoor? Hey, ik ken nog wel iemand. Top, check, check! Dus ongeveer zo, doen we dat bij Ieder Talent Telt. En ook blijven we daar zoekende in.

We leven in een vreemde tijd, deze coronapandemie. Op het begin zaten velen van ons met open mond van verbazing en nieuwsgierigheid voor de tv te luisteren naar wat ons te wachten stond. Nu merk ik dat velen van ons hun mond open doen om tegengeluiden te geven ten opzichte van het huidige coronabeleid. In mijn ogen is het iets goeds dat er critici opstaan. Ik geloof erin dat dat de boel scherp houdt. Ook moeten we daarin kritisch zijn dat het goede gesprek wordt gevoerd. We worden deze tijd gedwongen om op een andere manier naar dingen te kijken, systemen worden losgeschud, er ontstaan veel (sociale) initiatieven, we zijn straks allemaal digitale talenten, leren ons te pletter, we hebben de schoonste huizen uit de geschiedenis en er is heel wat creativiteit en zelfbewustzijn losgekomen. Tevens is het spannend wat is en komen gaat. Deze situatie vraagt iets anders van ons dan we gewend waren. Of vroeg ons dagelijks leven eigenlijk ook al om iets anders? Willen we terug naar het oude normaal, of was dat op bepaalde vlakken niet zo ‘normaal’? Durven we nieuwe wegen in te slaan? Het oude, vertrouwde los te laten? Onzekerheid te omarmen en ruimte laten ontstaan voor mooie nieuwe dingen? En als we het hebben over het ‘nieuwe normaal’: hoe moet dat er dan uitzien? En vooral ook: wie willen we aan tafel als het gaat over die vraag? Ik denk aan wetenschappers, docenten, buurvrouwen, kinderen, ondernemers, studenten, metselaars, bestuurders etc. Omdat het hen allemáál aan gaat. Omdat je de waarde van perspectieven pas ziet als je ze toelaat. Omdat Ieder Talent Telt.

Meer weten over de Innovatieagenda Ieder Talent Telt?
Website https://www.iedertalenttelt.nl/
Artikel https://www.managementsite.nl/ieder-talent-telt
LinkedIn https://www.linkedin.com/company/ieder-talent-telt/?originalSubdomain=nl

Foto Rob voor Nacoronaproject)

Rob van Woerkom

'Niet terugvallen in de oude aanbidding van bekende patronen.'

 



Rob van Woerkom was leraar biologie en algemene natuurwetenschappen aan de school Notre Dame des Anges te Ubbergen. Na zijn pensionering is hij verbonden met Antonius van Paduakerk te Nijmegen. Tevens zit hij in het bestuur van de Stichting San Damiano (Pelgrimshuis), waarin hij samenwerkt met Stadsklooster Mariken.

Janique Scharenborg

Janique Scharenborg

Ik, corona?

Nee joh, laten we daar maar niet vanuit gaan!





Janique Scharenborg studeert Master Onderwijs & Innovatie, Vrije Universiteit Amsterdam;
Werkt als onderwijsinnovator bij de Hogeschool van Arnhem en Nijmegen;
En is actief betrokken bij de Innovatieagenda Ieder Talent Telt



De nacht van 11 op 12 maart sliep ik slecht vanwege koorts, spier-, hoofd- en keelpijn en soms een longsteekje. Dit was een paar dagen na de eerste persconferentie over het verzoek om geen handen meer te schudden. En toch dacht ik: ik, corona? Nee joh, laten we daar maar niet vanuit gaan. Ik hoestte niet, had nergens last van met ademhalen en die longsteekjes vond ik discutabel: dat kon ook toeval zijn, toch? Vast een klein griepje. En trouwens, na twee dagen voelde ik me wel wat beter. Dus schreef ik een coronalied (zie linkje onderaan).

Een weekje later, donderdag 19 maart, was ik ineens erg snel uitgeput en kreeg ik last met ademhalen. Hmm, zou het dan toch?.. Momenten van zuurstofvermindering, ja die momenten vond ik eng. Maar ik wist ook: in paniek raken is geen optie want dan ga ik écht hyperventileren en dan wordt het ingewikkeld. Dus vertrouwen op mijn lichaam en blijven focussen op het ademhalen en dan ging het ook wel weer beter. Twee weken van verwondering over wat er met mijn lichaam gebeurde volgden, liggend op de bank. Gelukkig had ik een lieve vriendin die boodschapjes voor me deed. Telkens werd ik er emotioneel onder dat ze zo voor me klaar stond, lief. En ook andere vrienden vroegen me veel he het met me ging. Dat deed me zó goed.

Daarna begon het herstelproces. Twee weekjes, en dan kan ik er wel weer vol tegenaan, dacht ik. Ha.. ha.. Dat bleek te optimistisch. Vooral de eerste twee maanden (tot eind mei) was het herstellen zwaar: de huishoudelijke taken vormden de grootste uitdaging van de week. Ik was me bewust van elke handeling die ik maakte, na elke activiteit zoals de was opvouwen of douchen plande ik tien minuten rust in en zingen was ineens een stuk minder leuk door verminderde ademkracht. Dingen waar ik normaal gesproken niet over nádenk. Zittend op een stoel hield ik veel activiteiten wat langer vol. Mijn werkzaamheden heb ik geprioriteerd vanwege beperkte concentratie, maar die gingen redelijk goed omdat het niet fysiek is: heel fijn want daar krijg ik ook energie van.

Inmiddels zijn we vijf maanden verder en voor mijn gevoel ging het sinds juni met stappen vooruit. Mede dankzij hulp van de ‘coronafysio’ werk(te) ik aan het opbouwen van mijn conditie en ademkracht middels een apparaatje. Ik heb opnieuw grenzen moeten leren kennen en ben daar nog steeds mee bezig. Soms confronterend, bijvoorbeeld als ik na vijf minuten wandelen buiten zat bij te komen op een bankje en ik een aantal 80+’ers vrolijk voorbij zag lopen: jullie houden het langer vol dan ik! Maar het is ook oké. Ik zie het als dat ik een inkijkje heb mogen nemen in hoe het is om zo’n lang herstelproces te ervaren. En te merken wat ik nodig had en ook juist niet. Ik heb weer even ervaren hoe fijn het kan zijn om bewust meer tijd met mezelf door te brengen. Lekker mandala’s inkleuren, genieten van de zon, films kijken.. Ook heb ik me soms eenzaam gevoeld tijdens het herstelproces. Sinds een tijdje ben ik weer begonnen met sporten en zie ik gelukkig weer meer mensen in het echt, dat is fijn. Ik heb er vertrouwen in dat ik weer helemaal herstel!

*Coronalied dat ik heb geschreven in maart: https://www.youtube.com/watch?v=xvP-CPP3fvs

P.S. Waar mogelijk heb ik online mee kunnen doen met sociale initiatieven die ontstonden naar aanleiding van de coronapandemie. De innovatieagenda Ieder Talent Telt biedt een mooi platform voor dit soort initiatieven, daar vertel ik jullie ook snel meer over!

foto Kees van den Bosch

Kees van den Bosch

Het grootste wonder van deze tijd: "De economie kon stilgezet worden".

 



Kees van de Bosch (67) heeft eind zeventiger jaren psychologie gestudeerd aan de universiteit te Nijmegen. Hij was 10 jaar eindredacteur van Argos, het onderzoeksprogramma van VPRO radio. Momenteel is hij verbonden aan de Groene Amsterdammer. Elke week maakt hij een podcast bij een, in die week, verschenen artikel.

over water lopen

Over water lopen

Matteüs 14, 22-33 Tijdens mijn vakantie in eigen land maakten we ook even een uitstapje over de grens naar Bad…
vijf broden

Twaalf manden vol

Matteüs 14, 13-21 ‘We hebben hier niets, alleen vijf broden en twee vissen’, zeggen de leerlingen. ‘En nu?’ — We…
overweging-WD_46BB

Ontdek je schat

Matteüs 13, 44-46 De vernieuwende Franse theoloog Jacques Pohier ( +2007) vertelde eens: Ik heb een hekel aan mensen die…