Het leven groots vieren in eenvoud en aandacht



 

Ineke Roex

Lid van de gemeenschap

Onderzoeker, 37 jaar, 2 kinderen (3 en 5jr)

 

 

 

Nu weet ik het echt (bijna) zeker: Het leven vier je in eenvoud en aandacht.

 

Soms verlang ik terug naar mijn kindertijd. Een tijd dat dagen oneindig lang duurden, iedereen thuis was en ik nog niet de mogelijkheden had om naar afspraken, cafés en festivals te gaan. Een leven dat je zonder telefoon en agenda leefde. Ik ging op avontuur in de achtertuin met een doek vastgebonden aan een stok, leunend op mijn schouder: dat was mijn knapzakje. Dat kind in mij ben ik lange tijd uit het oog verloren. Soms op een moment van geluk ervaar ik het heel even. Wanneer ik bevangen ben door de schoonheid van de ontwakende natuur of de onbevangen geest van mijn jonge kinderen. Ik denk dan dat God zich even laat zien, weliswaar in aardse gedaantes.

 

In de Coronatijd ervaarde ik veel vaker flarden van dit oude leven: Iedereen thuis. Geen volle agenda met afspraken en feesten. Een soberder leven weliswaar, maar veel intenser. Ondanks de slechte berichtgevingen kon ik genieten van de rust, de stilte, de eenvoud, het overzicht, wetende dat dit zeker niet voor iedereen gold. De Coronacrisis is voor velen een uitdaging of zelfs ramp. Mensen verliezen elkaar, hun investering, hun gezondheid etc. Maar dat is op zich niks nieuws. Armoede, ziekte en ellende is van alle tijden. Veel mensen in dit land kunnen een gelukkig leven lijden zonder zich druk te maken om dit alles. Ik heb dit moeten leren begrijpen.

 

Vanwege mijn beroep interviewde ik in 2013 jongens die op het punt stonden om deel te nemen aan de oorlog in Syrië of daar van terugkeerde. Ze hadden verschillende achtergronden maar 1 ding hadden ze gemeen: de oorlog in Syrië speelde een centrale rol in hun dagelijkse leven. In die tijd had ik moeite om mee te komen met mijn vrienden; de contrasten waren simpelweg te groot. Een vriendin deelde op Whatsapp foto’s van haar nieuwe loungeset voor haar pas gekochte huis. Dit stond dan naast berichten over slachtoffers van gifgasaanvallen. Ik werd, onterecht, boos op deze vriendin. Hoe kon ze blij zijn met haar geluk, wetende dat er mensen stierven? Ik heb hiervoor mijn excuses aangeboden. Het was denk ik onrechtvaardig. Ik heb geleerd dat mensen, soms zelfs wonend in dezelfde straat een compleet andere ervaring hebben van dit leven.

 

Ja, er is lijden. Ik wil niet onverschillig zijn voor dit lijden, maar ik wil het ook niet meer tot in detail weten. Ik wil wel graag bewust zijn van mijn eigen handelen en hoe ik hiermee een ander goed kan doen. Dat is de kern van mijn geloof in God. Het wordt concreet in de visie en levenswijze van Jezus. Het idee dat je God bereikt in de liefde: door jezelf te geven, jezelf te delen, net iets harder te lopen voor de ander, zorg te dragen voor al het leven, je bewust te zijn van alles dat je ‘zomaar’ krijgt. Niet onverschillig voor andermans ellende, maar wel gelukkig met alles dat je ontvangt, de ander zoveel mogelijk tegemoet komend met, zoals Jezus en ook Augustinus mij leren, dienstbaarheid en zachtmoedigheid. Elk handelen heeft Zin. Hoe dat precies moet, is een ingewikkeld spiritueel proces. De Coronacrisis heeft mij wel een beetje verder op weg geholpen.

 

De zorg voor mijn zieke oude vader en later zijn dood, had mijn leven als 30-er al enkele jaren geleden op een ander spoor gezet: ik ging beduidend minder vaak naar feestjes en afspraken. Dat was een keuze om het vol te houden. De ernstige ziekte van mijn jongste zoon een jaar later, maakte mijn leven nog soberder. Ik kon nu ook nagenoeg niet meer werken en was óf in het ziekenhuis óf thuis. Toen de Vastentijd officieel begon had ik het gevoel dat ik al maandenlang aan het vasten was.  Daar bovenop kwam de Coronacrisis. Vreemd genoeg maakte crisis, op crisis, op crisis mij steeds rustiger. Ik voelde veerkracht en troost. Ik was niet de enige meer die thuis zat en niks meer kon.

 

Geen verlaten straten meer overdag, maar iedereen in de weer met kinderen, tuin en buur. Ik had deze nabijheid heel erg gemist.  De verkeersgeluiden verstomden. De lucht werd helder. De nachten weer donker. De natuur bloeide op. Kinderen speelden weer op straat. Het voelde als thuiskomen. Ik kwam bij van de moderniteit. Ik voelde me weer dat kind met het knapzakje op avontuur in de achtertuin. In aandacht en eenvoud het leven vierend. Juist door deze crises is mijn leven een stuk eenvoudiger en rijker. Ik kan immers beter prioriteren: wat is echt belangrijk om te doen, wie is echt belangrijk om te bezoeken, wat heb ik echt nodig uit de winkel, kan ik zaken anders organiseren waardoor ik de planeet minder belast? 

 

Ik voel me steeds vaker dat kind met knapzakje. Ik word overladen met cadeaus. Als ik goed oplet, vallen ze met bakken uit de hemel.